Valleikanaal

Door wat gezondheidsperikelen had ik de behoefte om een dagje alleen op pad te gaan. Sorry vismaten. Volgende keer anders. Op een mooie dag in de auto gestapt, vouwfiets achterin en op naar Leusden, naar het Valleikanaal. Daar geparkeerd en toen met de fiets heerlijk langs het kanaal gereden. Het mooie van fietsen is dat je binnen 6 km meerdere stuwen tegenkomt en ook nog wat instromende beekjes wat ook goede plekken moeten zijn.
Het Valleikanaal stroomt ruw weg van de Beneden Rijn noordwaarts , langs Scherpenzeel, Woudenberg, Amersfoort naar de Eem en is onderdeel van de Grebbelinie.

Ik heb bij 2 stuwen gevist. Bij Asschat staat een van de eerste stuwen die de windes tegenkomen. Dat is dan ook meteen de drukste plek. Je staat er zo met een man of zes te vissen. Niet helemaal mijn ding maar ook wel gezellig en je leert altijd wat van de cracks die daar staan. En altijd bereid om je vis te scheppen of een fotootje te maken. Ik heb daar een beetverklikker gezien die in de turbulente stroming bij de stuwen goed werkt. Een klein ballonnetje, beetje meer of minder lucht er in, op je lijn knopen, afknippen en klaar! Het is daar langs de bodem vissen met verzwaarde nimfen. Een Red Tag maatje 8 met goudkop en het nodige lood is daar een standaard nimf. Daar had ik er genoeg van en dat was maar goed ook want 10 stuks was ik na 2 uurtjes wel kwijt.
Na twee lossers had ik dan eindelijk mijn winde te pakken. Mooi ruw van de paaipukkels en een mooi formaat. Overigens niet op een Red Tag maar op een Copper John maatje 8. Voor mij een ideale nimf als je diep moet. En ik vind ze mooi, vandaar.

Het werd mij toch te druk daar en op de fiets terug richting Leusden naar de volgende stuw. Daar stond maar 1 vliegvisser en iemand met een werphengeltje en bonken brood. Dat brood werkte super, ik heb hem zeker 8 keer zien staan scheppen, windes en hele grote brasems.
Na een uurtje bleef ik alleen over en heb ik heerlijk nog twee uur gevist. Ik heb daar zeker 5 mooie vissen gemist, sommige net voor het schepnet los, anderen los na de eerste tik, spannende visserij. Soms leek net een beetje op Chechnimfen. In de stroming werpen, beetverklikker in de gaten houden en bij afwijkingen rustig aanslaan.
Wat mij opviel dat iedereen dicht bij de stuw en/of de vistrap vist. Ik geloof dat dit verboden is, maar ik heb mij maar aangepast aan de plaatselijke gebruiken.
Ik heb ook de nodige windes tegen de stuw omhoog zien springen, ze halen het niet maar het is een fantastisch gezicht. En ongelooflijk eigenlijk dat er in korte tijd zoveel vis de stuwen passeert om te paaien en dan ook weer terug zwemt. Lang leve de vistrappen!
In de zomer zeker een keertje terug met een doosje droge vliegen voor de alvertjes en wie weet winde, want er is ook een populatie windes die als standvis in het Valleikanaal blijft.

Wim Brummer

This entry was posted in verhalen. Bookmark the permalink.